NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Imię?
Joanna.
Wiesz, czego wymagamy?
Poradzisz sobie ze stresem? Jesteś zdolna do poświęceń?
Potrafisz to, co wpisałaś do CV?
Inaczej bym tego nie wpisała.
Pokaż, co potrafisz.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Ustawcie się.
117, 114 i 96 – zostajecie.
Reszcie bardzo dziękuję.
Następni!
- Rozwalcie ich. - Pa.
Potykam się w ciemnościach
Iskra dawno już zgasła
Kiedyś czułam w sobie ogień
Przytłumiłaś to pragnienie
Ciężko pracuję
Dzień za dniem
Zasługuję na to
Nie zawiedź mnie
Kiedyś nazywałaś mnie diamentem
Dziś już nawet się nie starasz
Pokaż mi, że to ciebie Dziś potrzebuję
Pokaż, co potrafisz
Nie zawiedź mnie
Pokaż mi swój ogień, skarbie
Rzuć mnie na kolana, skarbie
Czuję, że żyję
Me serce szaleje
Pokaż mi swój ogień, skarbie
Rzuć mnie na kolana, skarbie
Wymykam ci się z rąk
Między nami zapanował chłód
Kiedyś czułam to coś
Chcę zatopić się w tobie
Ciężko pracuję
Dzień za dniem
Zasługuję na to
Nie zawiedź mnie
Pokaż mi, że to ciebie Dziś potrzebuję
Pokaż, co potrafisz
Nie zawiedź nas
Pokaż mi swój ogień, skarbie
Rzuć mnie na kolana, skarbie
Czuję, że żyję
Me serce szaleje
Pokaż mi swój ogień, skarbie
Rzuć mnie na kolana, skarbie
- Stać cię na więcej - Wiesz, że cię kocham
- Stać cię na więcej - Kochaj mnie też
Stać cię na więcej
Pokaż, co potrafisz
- Nie zawiedź nas - Pokaż mi swój ogień, skarbie
Rzuć mnie na kolana, skarbie
Czuję, że żyję
Me serce szaleje
Pokaż mi swój ogień, skarbie
Rzuć mnie na kolana, skarbie
Stać cię na więcej
Przykro mi.
Spokojnie, mamo. Dam radę.
Bilet na samolot.
W porządku.
Tata się zgadza?
Czekaj.
Cholera. Przepraszam.
Jeśli wydasz pieniądze na coś innego
to uprzedź tatę.
Musi się przygotować na zawód.
- Możecie przyjechać tutaj. - Ojciec...
Pozwalasz mu o wszystkim decydować.
Powiedz mu, że jedziesz. On też może.
Chcemy się z tobą zobaczyć. Tęsknimy.
Przyjadę na święto.
Pozdrów tatę.
Na co się, kurwa, gapisz?
ALEX NAM CIĘ POLECIŁA. MAMY DLA CIEBIE ROBOTĘ
Przepraszam.
- Witamy. W czym mogę pomóc? - Przyszłam na casting z Loganem.
Serio?
Tak. A co?
Nic. Już go wołam.
- Zwątpiłam. - Nie, wszystko gra.
Logan.
Jesteś idealna. Obrót.
Ktoś nam dzisiaj wypadł. Masz wolne wieczorem?
Chyba tak.
Mamy więcej chętnych.
Tak czy nie?
Tak.
Najpierw dokumenty.
Umowa, dokumentacja medyczna...
Co to w ogóle za praca?
Mam leżeć w akwarium?
Praca jak każda inna.
Czyżby?
Nie wolno mi nawiązywać kontaktu wzrokowego,
bo to by zepsuło całościowy efekt.
To dzieło sztuki.
Wpiszesz to sobie do CV.
Przestań.
Wiem, że to nie szczyt marzeń. Uznaj to za występ.
Zadzwonię później.
Co to jest?
Kameleon.
- Dawaj. - Nie skończyłem.
Hej.
Nie. Miałam to na sobie, gdy mama Leviego powiedziała, że „ujdę”.
A te spodnie?
Nie.
Rozlałam coś na nie na Coachelli,
gdy Levi kazał mi dopłacać więcej do czynszu.
- To dobre spodnie. - Wiem.
A to jest ładna marynarka,
ale Levi zabrał mnie w niej
na imprezę, na której nikomu mnie nie przedstawił.
- Buty? - Fajne.
Ale według niego wyglądają jak chlebaki.
A to miałam na sobie, gdy Levi poznał ją.
Wszystkie moje ciuchy to wspomnienia katastrof.
Super.
- To ten koleś? - Tak.
Nie wygląda źle.
Nie noś już tej kurtki.
- No wiesz? - Sorki.
Nienawidzę tej bluzki.
Szlag!
Niezła.
Pożyczyłam ją od mamy, powiedziałam, że oddałam,
a potem się wkurzyłam, gdy zaprzeczyła.
- Prada. - To Chloé.
Boże.
Zbyt swobodna.
Idealna!
To pierwsza randka z gościem poznanym na ulicy. Nie ma co się stroić.
Lepiej się rozebrać.
Jest okej. Oddam ją... później.
Tylko niczego na nią nie rozlej.
Jerry wciąż jest twoim menedżerem?
Serio? To dobrze.
Był dobry. A Liz?
Hej! Trafiłaś.
- Podałeś adres, ale nie nazwę. - Nie lubisz meksykańskiej kuchni?
Pracowałem tu, będą nas dobrze traktować.
Pracowałeś tu?
Jako kelner?
W kuchni.
- Jesteś kucharzem? - Pomocnikiem.
To oni naprawdę gotują.
Nieważne.
Miały być drinki, ale pomyślałem, że możemy też zjeść.
Stolik zaraz będzie wolny.
Przepraszam. Zaraz wracam.
Brzydal?
Wygląda lepiej, niż wtedy. W dodatku się wystroił.
Ale zarezerwował stolik.
Co? Ambitnie.
W El Condor.
To się nazywa przypadek.
Jak powstrzymać atak paniki?
Tequilą?
Dobra.
- Muszę odebrać. - Serio?
To mama. Nie przestanie wydzwaniać.
Wiesz co? Nie odbiorę.
Szlag.
Przepraszam. Momencik.
- Eleanor? - Mamo.
Co to za hałas?
- Jestem w restauracji. - Pamiętasz nazwę...
Podać drinki?
Może Margarity?
Nie, wróć do sklepu.
- Spytaj ich. - Cóż...
Mama próbuje znaleźć wino, które jej smakowało.
- Przepraszam, - Nie ma sprawy.
Napiję się tego, co on. Do tego szoty. Drinki!
- Drinki! - Przepraszam.
Nie gniewa się.
To nie do ciebie.
- Zadzwoń albo... - Pogadamy później.
Kocham cię, pa.
Przepraszam.
Wyłączony telefon nie może dzwonić.
I to mówi koleś z telefonem z klapką.
Auć.
- Po co ci taki? - Nie chciałem płacić za...
Przepraszam. Nie chciałam...
- Gdzie ja mam głowę? - To kwestia wyboru.
Wolę wydawać pieniądze na inne rzeczy.
Na restaurację, w której dostaję zniżki i darmowe dodatki.
Trudno cię śledzić.
To dobrze.
Nie o to mi chodzi.
Nie podglądałam cię w pracy.
Mówię o Twitterze, Facebooku...
Nie pomogło nawet wyszukiwanie po numerze telefonu.
Teraz, gdy mówię o tym na głos, to brzmi o wiele dziwniej
niż wtedy, gdy to robiłam.
Chodzi o to, że zupełnie się nie znamy.
Poznaliśmy się na ulicy i wymieniliśmy...
Chciałam tylko wiedzieć, z kim się spotkam.
Wiedzieć, skąd pochodzisz,
czy jesteś za ograniczeniem dostępu do broni,
- jakie lubisz filmy... - Jestem stąd.
- Dziękuję. - Proszę.
- Stąd. - Stąd?
Zdrówko.
Nie odpowiesz na pytanie o dostęp do broni?
Pracowałeś tu?
Tak.
A co, nie lubisz tej knajpy?
Cóż...
Tu nie chodzi o restaurację, tylko...
Będę szczera. Gdy byłam tu ostatnio...
facet, z którym się spotykałam...
rzucił mnie w dość brutalny sposób.
Boże, przepraszam.
To miejsce zbrodni.
- Powiedzmy. - O rany.
- Kiedy to było? - Pół roku temu.
Wszyscy myślą, że już mi przeszło, ale nie do końca tak jest.
Nie przeszło ci?
Nie to miałam na myśli.
Nagle dotarła do mnie myśl, że...
możesz mieć żonę.
Dziewczynę. Albo chłopaka.
- Nawet nie spytałam. - Jestem singlem.
Super.
Ale...
jak to możliwe?
Jesteś taki...
przystojny i wysportowany.
Dziękuję.
Lubię ludzi.
Lubię randki, ale dotąd...
Rety. Rozmawiamy o tym?
Nie mam za sobą żadnych długotrwałych...
Mam 26 lat. Chcę się bawić.
Chciałem.
Chcę.
Więc jesteś stąd?
Tak. W wieku 12 lat wyjechałem do Oakland.
Spoko.
A potem?
Uczyłem się w Bostonie.
Serio? Na Harvardzie?
W Bostonie jest więcej szkół.
Nie zrozum mnie źle, tylko pytałam.
Studiowałeś na BU?
Emerson?
Tufts?
Chyba...
Pójdziesz sobie?
Nie wiem. Chcesz tego?
Trudno powiedzieć.
Sam nie wiem.
Zaraz wracam.
Pomyśli, że masz coś z pęcherzem.
No to pogadamy o tym.
Co się stało?
Nie wiem. Wszystko idzie nie tak.
Wydaje się, że jest dobrze, a po chwili...
To nadal ciacho?
Tak! Jeszcze jakie!
Super.
Jest 20.45.
Olej deser i się zabaw.
Weź coś na wynos i wracaj.
Pooglądamy Downton Abbey.
- I tyle? - Pomyśl.
Wciąż jesteś na brzegu rozstania.
Musisz się dostać na drugi brzeg,
gdzie będziesz gotowa na nowy związek.
Skoro to nie ten koleś, to go wykorzystaj.
Jako konia na przeprawę.
„Koń na przeprawę?” Skąd to wytrzasnęłaś?
Gdzieś to wyczytałam.
Kocham cię. Pa.
Myślała, że się jej oświadczy. Wszyscy tak myśleliśmy.
Ale ją zostawił?
Upokorzył ją.
Rozlała wino...
...na sukienkę.
Miło cię znowu widzieć.
Przepraszam. Zapomniałem, że w prywatnych szkołach uczą hiszpańskiego.
Mama jest w połowie Meksykanką.
A mój kuzyn Kubańczykiem.
Chcesz kolejnego drinka?
Zamówimy coś do jedzenia?
Nie jestem głodna.
Pójdziesz ze mną do...?
Słucham?
Pójdziesz ze mną do...?
Pytasz o to, co myślę?
Zależy, co odpowiesz.
Tak.
No dobra.
Przyjdź za minutę.
Spoko.
Zaczekaj chwilę.
Dobra.
Nie sądziłem...
Tak to się teraz robi?
To mój pierwszy raz.
Masz...?
Nie myślałem...
- Nie myśl. - Dobra.
Eleanor?
Nie umyłaś wczoraj twarzy.
Nabawisz się infekcji.
Przyniosłam ci ptysie.
Wyszła?
Tak, wyszłam.
To dobrze.
Wiesz, co myślę?
Pozwoliłaś temu żałosnemu,
niedojrzałemu narcyzowi pozbawić cię mocy.
Odgrodziłaś się od świata.
- Bez urazy. - To prawda.
Nigdzie nie wychodziłaś.
- Nie odzywałaś się do mnie. - Wiedziałam, że to powiesz.
Lourdes przygotowała pokój.
Myślałam, że z nami zamieszkasz.
Obyś następnym razem nie wybrała takiego samoluba.
Nie jesteś taka jak ja.
Nie przetrwasz kolejnego kiepskiego związku.
Dziękuję. Ptysia?
Nie, dzięki.
Po zjedzeniu takiego może być już tylko gorzej.
To szczęście, mieć takie włosy.
Babcia twierdziła, że to dar co drugiego pokolenia.
Jak widać, nie miała racji.
Mogę?
Nie obudziłaś mnie w nocy. Opowiadaj.
Koleś? Ciacho.
Rozmowa? Koszmar.
- Seks? - Idziesz?
Już.
Trzy razy.
Zabieram to.
DVF sobie zatrzymaj. Mam ich już dość.
Ile razy ci mówiłam,
że białe bluzki pierze się chemicznie?
Ta żółknie.
- Zaniosę ją do pralni. - Dzięki.
Rozmawiałam z Lenem.
Nie.
- Nie. - Nie wiesz, o czym chcę powiedzieć.
O studiach doktoranckich
i o tym, że przeznaczyłaś dla mnie środki
- na coś, czego nie chcę. - Doktorat z teorii albo historii sztuki.
- Nie. - To nie byle co.
Mogłabyś nauczać, podróżować...
Miałabyś zawód i pewną pracę.
Mam zawód. Jestem artystką.
Oprowadzasz studentów.
Nie zarabiasz na sztuce.
To raczej twoje hobby.
Nie każdy spełnia marzenia.
Nie chcę, żebyś skończyła trzydziestkę i zastanawiała się, co dalej.
To jakaś granica?
Nie każę ci rezygnować.
Możesz jednocześnie uprawiać sztukę
i pracować.
Mam już prawdziwą pracę.
- To nie kariera. - I dostęp do studia.
I moją kartę kredytową.
- Eleanor. - Co?
Chcę dla ciebie dobrego życia.
Jako twoja matka
muszę zadbać o to, byś podejmowała właściwe wybory.
Robię to.
Słowo.
Zerknijmy na nowy dywan do salonu.
Jaki piękny, pani Weston!
Co to za Sam?
Zostawił wiadomość.
Naprawdę?
Piękne kolory.
- Prawda? - Cześć.
Może to powtórzymy? Niekoniecznie na stojąco.
Kupiłam filcowe nakładki pod meble,
żeby nie robiły śladów.
Świetnie.
Jasne, że chce powtórki.
Zabawne.
Umów się z nim na randkę.
Co?
To była katastrofa. Tylko seks nam wyszedł.
W skali jeden do...
To było poza skalą.
To musi coś oznaczać.
Może wam nie szło, bo się denerwował?
No nie wiem.
Ty na pewno wyszłaś z wprawy.
- Jak to? - Spróbujcie jeszcze raz.
Na prawdziwej randce.
Nie dzwoń do mnie co chwilę,
rozmawiaj z nim. Może się myliłaś?
Ja wybiorę knajpę.
Eleanor?
Czy to moja Chloé?
Nie myślałem, że to aż tak wyszukane miejsce.
Wszyscy pomyślą, że jesteś sławny.
Droga zastawa.
- Od szefa kuchni. - Dziękujemy.
To szampan?
Musujące węgierskie wino.
- Chciałem go spróbować. - Rety.
Lubisz węgierskie wina?
Tak.
Dziękuję.
Zdrówko.
Gotowy na 16 dań?
Wiem, jak działa menu degustacyjne. Nie wiem, jak za to zapłacę.
- Dzisiaj ja stawiam. - Wybacz, nie chciałem...
Ja stawiam. W porządku.
Stać cię na to?
Tak, mam... oszczędności.
Zapłacimy po połowie.
Nie. Nie wybrałabym tej restauracji, gdybym...
Opowiedz mi o sobie.
Musimy wypełnić czymś czas,
spędzimy tu kilka godzin.
Dziękuję.
- Mieszkasz w Bunker Hill? - Tak.
- Pracowałeś w kuchni. - Pracuję.
Ach tak?
W Bostonie chodziłeś do szkoły gastronomicznej?
Do Berklee.
- Jesteś muzykiem? - Byłem.
Co się stało?
Zrezygnowałem.
Z Berklee czy muzyki?
Z tego i tego.
Chodziłeś do Berklee School?
- Przyjmują tam tylko geniuszy. - Przekręciłaś nazwę.
To Berklee College of Music.
Co tam robiłeś? Na czym grałeś?
Byłem pianistą.
I zrezygnowałeś?
To nie było dla mnie.
Nie grasz już?
Wcale?
Dziękuję.
Wygląda spoko.
Byłeś pianistą?
Chyba mam déjà vu.
W kółko pytasz o to samo.
I zrezygnowałeś?
To było okropne doświadczenie.
Byłeś świetny,
dostałeś się do jednej z najlepszych szkół i jej nie skończyłeś.
- To straszne. - Gadasz jak moja matka.
- Powinna poznać moją. - Moja...
Chciałem robić coś, co mnie cieszy.
Pracować w kuchni?
Gdzieś muszę.
Nie mam bogatych...
A czym ty się zajmujesz?
Jestem artystką.
Uwielbiasz to?
Myślisz tylko o tym?
- Od rana chcesz tylko malować? - Rysować.
W nocy nie możesz spać, bo w głowie masz tylko sztukę?
Masz ją pod powiekami? Śnisz o niej?
Ja tak nie miałem.
Szkoda talentu.
Możesz mieć do czegoś talent, ale wcale nie musisz tego robić.
Szkoda wysiłku, jeśli nie zostaniesz Picassem.
Tylko jeśli chcesz nim być.
Dziękuję.
Naprawdę rzuciłeś muzykę na zawsze?
Każde z nas powinno zająć się sobą.
A ty?
- Zarabiasz na sztuce? - Oprowadzam studentów
po mojej dawnej szkole. Pracuję.
Ach tak.
To nie to samo. Nie musiałam wybierać.
To miło, co?
- Ja... - Co za wolność.
- Nie zrezygnowałam. - Wiem.
To dzięki mamusi i tatusiowi możesz jadać w takich knajpach.
Już rozumiem. Niektórzy...
Nie chcę cię ranić Bo tak nie wypada
Ale to znajomości naszej kres
Mówię całkiem szczerze Nie chcę więcej widzieć już cię
Telefonami nie zanudzaj Bo irytację wzbudzasz
Wiesz, że przyjaźnić nie chcę się
Mówię całkiem szczerze Nie chcę więcej widzieć już cię
Jak jeszcze jaśniej wyjaśnić ci to mam?
Między nami nic nie było I nigdy nie będzie
Nie ma szans
Nie rozumiem Czego tak szukasz
Desperacja w twoim głosie Tylko mnie zasmuca
Utrudniasz mi to
Dziękuję.
Zaparkowałam za rogiem, tutaj jest za drogo.
Trzeba dać chłopakom zarobić.
I jak tu z tobą gadać?
- No jak? - Już nie musisz.
Wielkie dzięki za najgorszą drugą randkę
- w życiu. - Za najgorszą pierwszą
- i drugą randkę mojego życia. - Nie ma za co.
Jezu.
Pa.
Na razie.
Nigdy więcej!
Puścisz mnie?
Cholera.
Spadaj
Napiszę piosenkę o tobie
I o tym, co robisz
Nie wiesz, o co chodzi
Ale zemsta jest blisko
A przy okazji
Znalazłam cię w słowniku
Pod hasłem „idiotka”
Sprawdź Wcale mnie to nie dziwi
Czy słyszysz ten dźwięk?
Szybko coś wiruje gdzieś
Upadek cię zaboli Gdy z ziemią zderzysz się
Giń w płomieniach
Spadaj
Giń w płomieniach
Upadek cię zaboli Gdy z ziemią zderzysz się
Powinni cię oznaczyć
„Uwaga, nie zbliżaj się”
Ta dziewczyna zrobi wszystko By tylko zniszczyć cię
Rozbija jego wóz
Stoi pod drzwiami Na deszczu czeka całą noc
Wmówiłaś mu, że ty Nie masz żadnych złych stron
I wbiłaś w niego pazury
Wbiłaś pazury
Czy słyszysz ten dźwięk?
Szybko coś wiruje gdzieś
Upadek cię zaboli Gdy z ziemią zderzysz się
Za każdym razem
Gdy psujesz coś
Widzę w tobie siebie
Też taka byłam
Tak często stoję obok
I widzę, co przeżywasz
Dokąd zmierzasz
Gotowa
Giń w płomieniach
Spadaj
Giń w płomieniach
Upadek cię zaboli Gdy z ziemią zderzysz się
Giń w płomieniach
Bijesz głową w mur
Krew polała się
Giń w płomieniach
Upadek cię zaboli Gdy z ziemią zderzysz się
Jak możesz tam czytać?
- Ty też to robisz. - Bo studiuję.
Dziewczyny z akwarium zwykle...
Nie potrafią?
Nie chcą.
Nie muszą się już starać.
A ty...
Co czytałaś w zeszłym tygodniu?
Socjologię ludzkiej agresji.
Skończyłaś to w dzień.
Przepraszam.
Nie podglądam cię.
Nie mam nic innego do roboty.
Lubię czytać.
Ja też.
Ale zwykle wybieram coś młodzieżowego,
książki E L James
albo coś, co poleca Gwyneth.
God’s Crucible pewnie nie jest o złuszczaniu naskórka?
Nie.
Lubię książki wyjaśniające ludzi i ich emocje.
Tata nazywa je instrukcjami obsługi.
Jesteś pisarką?
Tancerką.
I to pasuje do akwarium.
Kocham taniec.
Tylko tańcząc, czuję się sobą, tu i teraz.
Chodzę na przesłuchania i występuję.
Coraz rzadziej.
Czuję, że to, co pomagało mi odnaleźć siebie,
zaczyna powoli zanikać.
Dlatego teraz czytam.
To moja ucieczka.
A taniec nią nie jest?
Kiedyś był.
Marzyłam tylko o nim.
Wciąż miałam go przed oczami.
Teraz potrzeba mi tylko czasu i szczęścia.
Mój los się niedługo...
Przepraszam.
Muszę lecieć.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Niesamowite.
Nie ogarnę wszystkiego. Dwa występy w jednym czasie.
- Ty się wybierz. - To twoje przesłuchanie.
Mają to gdzieś. Masz dobrze zatańczyć.
GAGA TOUR – SOBOTA 8.00 CENTER STUDIOS
Zostawiłaś je w poniedziałek.
- Szukałam ich. - A...
to...
w piątek.
Zapomniałam. Nie robimy tego.
Widzimy się wieczorem?
Albo później?
A może nigdy?
- Pa. - Pa.
- Co jest? - Gdzie moja książka?
Gdzie ją ostatnio widziałaś?
Nie pamiętam.
Gdy Troy czytał ją w sypialni.
Szukałaś tutaj?
A tam ze cztery razy.
Szukałam już wszędzie.
Gdzie jeszcze mogłaby być?
TYLKO PRANIE CHEMICZNE MAMA
Mamo?
Skarbie, pracuję nad akcentem do roli dla BBC.
O co chodzi?
Zabrałaś coś z mojego mieszkania?
Kilka moich rzeczy.
I takich do naprawy.
No i tamto pudło. A co?
Jakie pudło?
Z rzeczami Leviego.
Sama nie dałabyś rady.
Zajrzałaś do środka, nim je wyrzuciłaś?
Widziałaś dużą, czarną książkę?
Nie wiem. A co?
Wyrzuciłam twoją książkę?
El...
Tak mi przykro.
Masz kopię? Na pewno. Może w komputerze?
Nie.
Nie mam.
Pewnie nie spodoba ci się to, co powiem, ale...
może to znak?
Pracowałaś nad tym latami i nigdy nie skończyłaś.
Może powinnaś zacząć coś nowego.
To może być szansa.
Eleanor?
Dziękuję, mamo.
- Co? - Podoba ci się?
Chcę tego.
Spróbujmy jeszcze raz.
- Co robisz? - Chcę widzieć twoją twarz.
A jeśli ja tego nie chcę?
Twoje włosy włażą mi do ust.
Co?
Gdy się tak pochylasz.
Wiesz co?
To musi sprawiać przyjemność nam obojgu.
Co się dzieje?
To tak nie działa.
- Co? - Nie zwierzamy się sobie.
To nie zwierzenia.
Powiedz, co cię trapi.
Coś się...
wydarzyło.
Co?
Coś bardzo złego.
To może być znak.
Znak?
Mówisz, jakbyś wierzyła w horoskopy
i energetyczną moc kryształów.
Właśnie zdałem sobie sprawę, jak mało o tobie wiem.
Nie czujesz czasem, że wszechświat zsyła nam znaki?
Nie zawsze, czasem.
Niektóre zdarzenia nie są przypadkami.
Tam, skąd pochodzę, wierzysz albo w Jezusa, albo w nic.
Nie wierzę w Jezusa.
A jak opisałbyś nasze pierwsze spotkanie?
Książka, nad którą pracuję od lat,
przypadkiem trafiła do śmieci.
Zastanawiam się, czy to...
nie znak.
- Może powinnam odpuścić? - Co?
- Dlaczego? - Mówię poważnie.
Ty to zrobiłeś.
Nie do końca.
Więc co się stało?
Ty... Przepraszam.
Masz rację.
Nie powinnam była...
Czekaj. Mówiłaś, że jesteś artystką.
To chciałaś robić.
Wciąż o tym myślisz, marzysz o tym.
Tak.
Chcesz tego czy nie?
- To nie takie proste. - Dlaczego?
Nie wszyscy spełniają marzenia.
- Gdy skończę 30 lat... - Co? Ile masz lat?
Ludzie będą mnie pytać, co robię.
Co im odpowiem?
Pokażę im jakieś stare rysunki?
- Znam takich ludzi. - Co z tego?
Nie chcę taka być.
Nieważne. Jesteś artystką, to całe twoje życie.
- Nie. - Musisz tworzyć.
Właśnie w tym rzecz.
Co, jeśli nie muszę?
- A jeśli moja mama ma rację? - Boże.
Aż tak obchodzi cię jej opinia?
A ty nie liczysz się ze swoją?
Gniewasz się?
No powiedz.
Ja tylko...
Zastanawiam się, czy to znak.
Jaki znak?
Cholera.
- Przepraszam, to... - Ledwo cię znam, ale wiem, kto dzwoni.
- Eleanor. - To kiepski moment.
Jutro spotykam się na brunchu
z Mattem Garmanem.
Tym z UCLA.
Chce pożyczyć mojego Schiele na wystawę.
Cóż za zbieg okoliczności!
Tyle co rozmawiałyśmy o...
Tak, niesamowite.
...twojej sytuacji.
O której?
Zaczekaj.
Nie idź.
Przyjdę.
Mamo?
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
Ale kupiłam tamtą bluzkę z Barney’s.
Może ją włożysz?
Ustawcie się.
Jeśli każę wam zostać,
wrócicie do nas po lunchu.
Ten sam układ,
freestyle i odliczanie.
Jeśli każę wam wyjść...
Wyjdźcie.
Wyjdź.
Zostań.
Wyjdź.
Zostań.
Wyjdź.
Twoja mama mówi, że interesuje cię doktorat.
Mamy w tym roku świetnych kandydatów.
To by była spora zmiana.
Nie myślałam o karierze naukowej.
Sztuka schodzi wtedy na drugi plan,
ale nie utkniesz w klasie na zawsze.
Ja jestem artystą i zarabiam.
Posada otworzy przed tobą drzwi.
Wykładam na całym świecie. Oglądam na żywo dzieła sztuki.
W zeszłym roku zostałem w Rzymie na miesiąc dłużej,
żeby malować.
Jak długo trwa program?
- Około siedmiu lat. - Siedmiu?
Siedem lat studiów i siedem lat pracy.
Jak na studiach medycznych.
To zobowiązanie, ale pomyśl, co dostajesz w zamian.
Udoskonalisz umiejętności,
zabezpieczając swoją przyszłość.
Dobrze się czujesz?
A jak ci się wydaje?
Ja tylko...
Jestem w rozsypce.
Cała zasmarkana.
Wiesz, że płacz powoduje puszenie włosów? Ja już wiem.
Ta fryzura mi nie pasuje. Nie ten kształt twarzy.
Nie mogę tak wyjść. Nie stanę przed nimi.
Banda krytycznych dupków.
Pełna zgoda.
Poradzisz sobie.
Musiała zadzwonić dzisiaj.
Zawsze wybiera najgorszy moment.
Znajomi mówią, że mam zerwać kontakty, ale nie mogę.
Nie zostawię jej samej.
Mojej siostry.
Oddychaj.
Te przesłuchania są metaforą naszych życiowych zmagań.
Inni mówią nam, co mamy robić.
To jeden wielki pęd i hałas.
Nikt się nad nami nie rozczula, mamy szybko łapać.
Zamykam oczy,
daję sobie chwilę,
staję twardo na ziemi
i robię swoje.
Dlaczego mi to mówisz?
Nie panujesz nad tym, co robi siostra.
Ale możesz zapanować nad swoją reakcją.
Nie musisz odbierać jej telefonów.
Odsłuchaj wiadomość
albo odczekaj chwilę i oddzwoń.
Chwila dla siebie przywróci ci skupienie.
Pomoże ci się pozbierać.
Dobra rada.
Często to robisz?
Pomagasz nieznajomym?
Kiedy tylko mogę.
Do zobaczenia.
Twoje podanie zawiera kilka mocnych punktów.
Nie złożyłam podania.
Jeszcze nie dokończyła.
Przy twoich referencjach
i doświadczeniu
na pewno z łatwością się dostaniesz.
Jak trzeba się wykazać, by liczyć na doktorat?
Na wiele sposobów.
Potrzebne jest zaangażowanie,
wizja,
chęć pisania publikacji.
Interesuje was sztuka?
Przejrzycie moje portfolio?
Nie.
Nie liczy się talent,
tylko twój intelekt.
Po zdobyciu posady
będziesz miała czas na sztukę.
Przepraszam.
Eleanor?
Pójdę poszukać brakujących części mojego podania.
Doskonały pomysł.
O nie
Czy za bardzo zbliżyłam się?
Prawie dojrzałam to
Co kryje się we wnętrzu
Wszystkie twoje lęki
Wszystkie twoje brudy
Nawet na moment nie przeraziły mnie
Kocham cię
Ale muszę szczera być
Sumienie rzuciło mnie na kolana
Błagam cię
Skończ z gierkami
Zupełnie nie wiem jak
Ale załatwiłaś mnie
Tego właśnie chciałaś
Nie wiem, jak to robisz
Ale robisz to świetnie
Rzuciłaś na mnie urok
Błagam cię o litość
Pozwól mi odejść
Błagam cię o litość
Pozwól mi odejść
Więc otwórz swoje serce Zaczynamy
Otwórz swoje serce Zaczynamy
Otwórz swoje serce
Bezwarunkowo
- Błagam cię o litość - Będę cię kochać
- Bezwarunkowo - Błagam cię o litość
- Już się nie boję
- Błagam cię o litość - Odpuść, bądź wolna
- Pozwól mi odejść - Będę cię kochać bezwarunkowo
Błagam cię o litość
Błagam cię
Na kolanach
Błagam cię
Błagam cię o litość
Błagam cię
Lepiej pozwól mi odejść
Numer 32, wystąp.
Ustal porządek. Nie chcę się tym zajmować.
Za słabe wykopy.
A ta fryzura nie pasuje do twarzy.
Dokładnie wiemy, czego szukamy.
Jest dokładna i dobrze wygląda.
Jest dobra, ale nieciekawa.
Nie dostanę tej roboty, prawda?
Dziękujemy, że przyszłaś.
Dziękuję!
Numer 11.
Znalazłaś.
Właśnie miałam ci to dać.
Rzeczywiście wystarczyło poszukać.
Nie wywieźli jeszcze śmieci.
Muszę iść.
Nie wiem, co tu robię.
Coś mi mówi, że wcale jej nie wyrzuciła,
po prostu ją zabrała.
- Po co? - Bo wie, że też w niej jest
i nie chciałam jej tego pokazać.
Wie, że... Niedobrze mi.
Pocę się i boli mnie głowa. Muszę usiąść.
Mogę na chwilę usiąść?
Już siedzisz.
Super. Zaczynam wariować.
Spytałaś ją wprost?
Upaliłeś się?
Mogę to przeczytać?
Co?
- Twoją... - Nie.
Dobra.
- Tak? - Jasne.
- Ekscytujące. - To tylko...
Rety, to jest...
Jak mogłam oprzeć na tym marzenia?
Wspaniałe.
Chciałabyś to rzucić?
Skoro się zwierzamy...
Nie rzuciłem muzyki.
Porzuciłem tylko marzenie mojej mamy.
Nadal grasz.
Tak.
I piszę piosenki.
Rzuciłem szkołę, bo nie chciałem w niej być.
To matka tego chciała.
Odkąd odszedłem, wciąż piszę.
Widzę muzykę w nocy, słyszę ją, gdy śpię,
wszędzie.
Nawet teraz.
Ale nigdy nie poszedłem dalej.
Jestem jak ty.
Boję się pójść na całość.
Rzecz w tym,
że nie piszę piosenek dla siebie.
Lubię to robić, ale...
chcę, by je usłyszano.
Ja też chcę się tym podzielić.
A zatem...
Pomimo naszej wzajemnej nienawiści...
moglibyśmy...
sobie pomóc.
Jeśli chcesz.
Nigdy nie poznałem kogoś takiego.
- Nie wiem, jak to rozumieć. - To komplement.
Serio?
Serio.
Wiesz, czego wymagamy?
Poradzisz sobie ze stresem? Jesteś zdolna do poświęceń?
Potrafisz podejmować trudne decyzje?
Tak.
Jesteś tancerką.
To będzie wielka odmiana.
Bez przesady.
Nie każdy spełnia marzenia.
Chyba że znajdzie sobie nowe.
Witaj na kierunku pracy socjalnej, Joanno.
Będziemy blisko współpracować.
Nie mogę się doczekać.
Bez obaw, panie Hughes.
Chcemy pomóc pana synowi.
Czasem nie wiadomo, co będzie dla dziecka najlepsze.
Czasem to nieoczywiste.
Nie tym razem.
Jest pan świetnym ojcem cudownego dzieciaka.
Musicie być razem.
Ale to nie koniec. Musi mi pan pomóc.
Przyjrzymy się pana pracy oraz opiece i zdrowiu syna.
Udowodnimy, że świetnie pan sobie radzi
a Barry powinien tu zostać.
Zrobię, co trzeba.
Wracam do biura.
Proszę dzwonić, gdyby Barry czegoś potrzebował. Albo pan.
Dziękuję.
Napisy: Aleksandra Basińska